Mevlanaya ve semazenlere her zaman bi hayranlığım vardı hep kitaplardan
yada tv'den takip ederdim ilk defa bi programda canlı olarak çok yakından
semazenleri izleme fırsatı buldum.
Semazenleri tv de izlerken onların sadece
Allah'ı düşünerek döndüklerini zannederdim ama yakından izlediğimde
farkettim ki sadece düşünmüyorlar Allah'a ulaşmaya çalışıyorlar.Ve bunu
sağlayanda "Ney"di sanki onun sesi semazenlerin kulaklarından kalblerine
inip bütün bedenlerine yayılıyordu semazenler de bu halle dönüyorlardı.
Ben
de o gece "Ney"in sesine kapıldım artık; nerde onun sesini duysam hayranlıkla
dinler oldum. Çok hayal ettim, "acaba bende bi gün Ney üflermiyim" diye. Rabbim
nasip etti. Bi arkadaş vasıtasıyla tanıştım "Ney"le. Artık benim de "Ney"im var.
Onu hakkıyla üflemeye çalışıyorum ama gerçekten çok sabır istiyor."Ney" sıradan
bi enstrüman değil onun sesi nerde duyulsa Allah'ı hatırlatır.Ancak
hissetmeye başladığın da hissettirirsin.
Yanık yanık bir ses ama insana ferahlık veriyor.Seher vakti pek nazlı
olur.Hele bir de nefesi severse başlar yanmaya.
Allah "Ney"in ayrılığını uzun etmiş.Bizler öğüt alalım diye.Sürgün yeridir bu
dünya...İnsanoğlu" Ney" misali kulağına fısıldanandan ibaret.Neydi o?Bilinmez
bu yüzden "Ney" de ki sır.Kul ile Allah arasında.
"Ney" üfleyen insan,başını sola yatırıp sağa doğru üfler.Baş kalbin üzerine
yatar ve usta bir neyzen nefesinin diliyle kalbindekileri seslendirir.
"Ney" bebek gibidir.İlk çıkardığı sesler bir şeyler ifade etmez.Onu
yetişdirdiğin ve nefesine nefesini kattığın sürece gelişir.Çıkardığı sesler
anlam kazanır."Ney" i yetiştirecek,kendine sırdaş edecek sensin.
Eğer gerçek
bir dost arıyorsan en iyi dost "Ney"..."Dinle Ney den neler sana. Derdi vardır
ayrılıktan yana....."